Van 17 september tot en met 25 oktober 2015 wijdde Museum Jan van der Togt een tentoonstelling aan het werk van Niki de Saint Phalle. De expositie toonde onder meer het monumentale reliëf 'Last Night I Had a Dream' uit 1968, maar ook prachtige exemplaren van de expressief gekleurde Nana's, waarmee de Frans-Amerikaanse kunstenares wereldberoemd werd.
In 1961 nam Niki de Saint Phalle (1930 – 2002) – samen met Jean Tinguely en de andere kunstenaars van de groep 'Nouveaux Réalistes' – deel aan de iconische tentoonstelling 'Bewogen Beweging' in het Stedelijk Museum Amsterdam. Daar toonde zij het werk 'Saint-Sébastien' (Portrait of my Lover): een wit overhemd met een dartbord als hoofd, waar bezoekers pijltjes naar mochten gooien.
De Saint Phalle veroorzaakte een sensatie met haar 'shooting paintings' (schiet-schilderijen): met gips bedekte, maagdelijk witte doeken waaronder zakjes felgekleurde verf waren verstopt. Met een karabijn schoot zij op het doek, dat vervolgens in grillige patronen begon te 'bloeden'. Gekleed in een wit overall haalde zij met haar schietperformances de wereldpers.
"Ik schoot op mannen, de kerk en de maatschappij die vrouwen onderdrukken. Het werd een verslaving; na een tijdje moest ik stoppen," zei ze later over deze acties. "Het schieten bevrijdde me van diepe frustraties die geworteld waren in de beklemmende, rigide omgeving van mijn jeugd."
Een jaar later nam De Saint Phalle deel aan de tentoonstelling 'Dylaby' (Dynamic Labyrinth), eveneens in het Stedelijk Museum. Een zaal vol prehistorische monsters, plastic dieren en etalagepoppen: alles wit geschilderd en in beweging gezet door elektromotoren gemaakt door Tinguely.
Spraakmakend is haar sculptuur 'HON / ZIJ', die De Saint Phalle samen met Tinguely en Per Olov Ultvedt maakte voor het Moderna Museet in Stockholm. Een enorme liggende vrouw met een ingang tussen haar benen. Eenmaal binnen kon het publiek een drankje drinken aan de bar, naar jazz luisteren, oude films van onder andere Greta Garbo bekijken en schilderijen bewonderen. De Zweedse kranten meldden eind dat jaar dat het geboortecijfer was verdubbeld!
Haar levenswerk is de 'Giardino dei Tarocchi', de Tarottuin in Garavicchio in Toscane. Vrienden gaven haar een stuk land waar zij in ruim 15 jaar een magische tuin creëerde, gebaseerd op de Grote Arcana van het tarotspel. Zij ging zelf wonen in de derde kaart van het spel, de Keizerin, in de vorm van een sfinx. De Saint Phalle voelde zich daar beschermd tegen tegenslagen en het verzengende klimaat; de woonkamer voelde als een schoot waarin zij tot rust kon komen. De 22 monumentale beelden zijn bedekt met keramiek, gekleurd glas en spiegelmozaïeken. In 1982 kwam de Nederlandse kunstenaar Doc van Winsen haar helpen bij het maken van de staalconstructies voor de beelden. De Saint Phalle liet zich inspireren door Gaudí’s Parc Güell in Barcelona en de tuinen van Bomarzo (het 'Park van de Monsters') in Viterbo, dat waarschijnlijk in de 16e eeuw werd ontworpen door graaf Vicino Orsini ter nagedachtenis aan zijn jong gestorven vrouw.
Samen met haar levensgezel Jean Tinguely ontwierp De Saint Phalle de fontein op het Place Igor Stravinsky bij het Centre Pompidou in Parijs. Vijftien sculpturen dansen op het water of spuiten water, geïnspireerd op de muziek van 'Le Sacre du Printemps' van Igor Stravinsky.