Van 29 juli tot en met 13 september 2015 waren foto’s van Jan van Breda te zien in Museum Jan van der Togt. De tentoonstelling toonde een overzicht van het oeuvre van Van Breda: herkenbaar, schilderachtig, met een prachtige balans tussen licht en donker en soms een rauw randje.
Jan van Breda (1958) begon zijn carrière als fotograaf aan de FotoAcademie in Amsterdam. Kort voor zijn eindexamen – in 2006 – stopte hij met zijn opleiding om als stagiair-fotograaf aan de slag te gaan bij Het Parool, waar hij voorheen werkzaam was als beeldredacteur.
In datzelfde jaar won Van Breda de tweede prijs bij de Zilveren Camera in de categorie ‘Documentair enkel beeld’ met een foto van de jaarlijkse Canal Parade tijdens de Gay Pride. Na zijn stage werkte hij een jaar als huisfotograaf voor ontwerper Marcel Wanders. In zijn vrije tijd maakte Van Breda de serie ‘Bewogen’, over de laatste bewoners van verzorgingshuis Amstelhof (het huidige museum de Hermitage). Sinds de opening maken vijftig beelden uit deze documentaire deel uit van de vaste opstelling van dat museum.
Na een jaar koos Van Breda voor het bestaan als zelfstandig fotograaf. Of zoals hij het zelf ooit omschreef: “Ik wil mensen voor mijn camera, geen stoelen en lampen. De ontwerpen van Wanders zijn prachtig, maar tijdens het fotograferen in de Amstelhof viel het kwartje.” In de jaren die volgden maakte Van Breda talloze portretten voor Het Parool en andere kranten en tijdschriften. Ook maakte hij covers voor diverse boeken en cd’s, waaronder het boek van Arie Boomsma en Stephan Sanders over mannen en hun lichamen. In 2008 werd zijn werk – een foto van een in elkaar geslagen Joodse jongen – bekroond met de eerste prijs in de categorie ‘Portretten enkel beeld’ bij de Zilveren Camera.
Van Breda, geboren in Amstelveen, bewaart warme herinneringen aan de locatie van Museum Jan van der Togt. Bijna 40 jaar geleden begon hij daar zijn werkzame leven op de kantoren van Amstelland Pers, op de abonnementenafdeling van het Amstelveens Weekblad. Van Breda beschouwt deze tentoonstelling dan ook als de terugkeer van de verloren zoon, of wellicht beter passend bij zijn oeuvre: The homecoming Queen.